Les 5: Zelf Verbeteren

Vanuit de omgeving waarin we leven, zeker hier in het westen, is er veel druk om iets met je leven te doen, iets van jezelf te maken en vooral zo perfect mogelijk te zijn en zoveel mogelijk te bereiken. Als je naar de mensen om je heen kijkt, zie je dat iedereen — uitzonderingen daargelaten — zichzelf op één of andere manier probeert op te blazen om maar beter, liever, mooier, groter of gelukkiger te lijken dat zij denken en geloven te zijn.

Wat we uit deze druk destilleren is het gevoel dat we niet goed genoeg zijn zoals we nu zijn en dat we onszelf moeten verbeteren. Daarnaast geloven we ook dat het bij de buren beter gaat, zij zijn gelukkiger, hebben veel meer plezier en bovendien is het gras bij hen ook veel groener. Hier springen natuurlijk heel veel charlatans op in die cursussen en workshops aanbieden waarmee je aan de slag kan om beter, liever, mooier, groter of gelukkiger te worden.

Heel soms heeft zo’n cursus of workshop een blijvend effect, maar meestal is het effect tijdelijk en ben je na een tijdje weer je oude zelf. Als we kijken naar de gemiddelde resultaten durf ik wel vast te stellen dat deze cursussen en workshops niet werkelijk werken en veelal een makkelijke manier zijn om geld te verdienen over de ruggen van de onzekere mensheid. Bovendien is er een goede reden waarom deze cursussen en workshop niet werken en zelfs niet kunnen werken — wat overigens betekent dat elk effect dat schijnbaar blijvend is kunstmatig in stand wordt gehouden, of er is nog niet een tegenslag langsgekomen die groot genoeg is geweest om de illusie van de verbeterde zelf te vernietigen.

De reden waarom zelfverbetering niet werkt, is dat er geen zelf is om te verbeteren. Die zelf die we geloven te zijn is een illusionaire constructie en elke verbetering van een illusionaire constructie is vanzelfsprekend ook illusionair. Iets wat niet werkelijk bestaat kan niet verbeterd worden juist omdat het niet bestaat. Er kan alleen de illusie gecreëerd worden dat er verbetering is en zo’n illusie kan haast niet anders dan door de mand vallen — tenzij het met heel veel energie en inzet en overtuiging in stand wordt gehouden. Niettemin blijft het illusionair en blijft het iets dat niet bestaat.

Het is niet mijn doel om je te weerhouden mee te doen aan zo’n cursus of workshop, maar meer om je een idee te geven waarom ze niet werken zodat je zelf een keuze kunt maken of jij je geld wilt besteden aan zo’n cursus of workshop of aan een leuke vakantie, lekker uit eten gaan, ergens gezellig wat drinken met vrienden of familie, een mooie CD of een goed boek.

Om te kunnen begrijpen waarom die zelfverbeteringscursus of workshop niet werkt, moeten we een beeld hebben van wat we tijdens zo’n cursus of workshop proberen te verbeteren. Met andere woorden, wat is die zelf waarvan we geloven dat die niet goed genoeg is en die we willen verbeteren? Er heerst de overtuiging, ik zou het bijna een aandoening willen noemen, dat wijzelf die zelf zijn.

Als we het over onszelf hebben, dus over ‘onze zelf’, dan verwarren we dat met wat wij zelf zijn. Hieruit ontstaat het geloof dat zelfverbetering zou gaan over het verbeteren van dat wat wij zijn, terwijl wij niet die zelf zijn. Wat ik ben is niet een illusionaire constructie, ik ben dat wat schijnbaar gelooft die illusionaire constructie te zijn. Middels het verbeteren van die illusionaire constructie versterk ik alleen dat wat ik niet ben en dat wat ik niet ben is hetgeen waarvan ik denk dat het niet goed genoeg is… dat is vragen om problemen.

Met andere woorden, het probleem is niet dat we niet goed genoeg zijn, maar het probleem is dat we denken iets te zijn dat ons het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn. Om dit een beetje te kunnen ‘zien’ of ‘begrijpen’ moet ik proberen uit te leggen hoe zo’n illusionaire constructie — die ‘zelf’ — geconstrueerd wordt.

Het lichaam is in feite niets meer dan een instrument dat schijnbaar gebruikt wordt door ‘Dat wat is’ — noem het ‘Bewustzijn’ als je dat prettig vindt — om te kunnen functioneren in dit universum. Je zou het kunnen vergelijken met een stopcontact. Een stopcontact wordt gebruikt om stroom door te laten zodat dit gebruikt kan worden in de kamer.

Net zoals we dit stopcontact niet verwarren met de stroom, zouden we het lichaam niet moeten verwarren met wat wij zijn — Dat wat is/Bewustzijn — dat schijnbaar ervaart via dat lichaam. Het lichaam is een soort instrument voor Dat wat is/Bewustzijn waarmee het kan zien, ruiken, proeven, horen en voelen. Dit geld voor elk lichaam, van mier tot olifant, maar alleen bij het menselijke lichaam gebeurt er iets bijzonders.

Het menselijk lichaam dat door Dat wat is/Bewustzijn gebruikt wordt om te kijken, ruiken, proeven, horen en voelen heeft net als elk dier ook een denksysteem, alleen ons denksysteem construeert na het kijken, ruiken, proeven, horen en voelen een zelfbeeld waarvan wordt aangenomen dat dit hetgeen of degene is die heeft gekeken, geroken, geproefd, gehoord en gevoeld. Vervolgens wordt deze aanname geloofd en naar achteren verplaatst, waardoor de aanname van hetgeen of degene die heeft gekeken, geroken, geproefd, geluisterd en gevoeld opeens hetgeen of degene is die kijkt, ruikt, proeft, hoort en voelt. De ZELF en de IK is geboren — of liever gezegd, geconstrueerd en gecreëerd uit een aanname die bestaat uit gebakken lucht.

Nog eenmaal de volgorde:

  1. Dat wat is/Bewustzijn gebruikt schijnbaar het lichaam om te kunnen zien, ruiken,  proeven, horen en voelen;
  2. Het denksysteem creëert het gevoel van een zelf, een personage, dat gezien, geroken, geproefd, gehoord en gevoeld heeft;
  3. Dit gevoel van een zelf dat gezien, geroken, geproefd, gehoord en gevoeld heeft, wordt geloofd door het denksysteem, waardoor dat gevoel van een zelf, wat illusionair is, werkelijkheidswaarde krijgt en voor werkelijk bestaand wordt aangenomen;
  4. Dit voor werkelijk bestaand aangenomen illusionaire gevoel van een zelf wordt vervolgens door het denksysteem naar achteren verplaatst — voor het moment dat er gezien, geroken, geproefd, gehoord en gevoeld werd via het lichaam — waardoor opeens het voor werkelijk bestaand aangenomen illusionaire gevoel van een zelf de persoon is die ziet, ruikt, proeft, hoort en voelt.

Op dat moment is de ik die we geloven te zijn gecreëerd, ontstaan, en zijn wij degene die zien, ruiken, proeven, horen en voelen. Daarbovenop laat dit denksysteem ons geloven dat het ons denksysteem is en dat elke gedachte die in het denksysteem ontstaat onze gedachte is en dat elk gevoel en elke emotie ons gevoel en onze emotie is. Vervolgens gelooft het denksysteem dat alles waarvan het vindt dat het niet goed is compleet en alleen maar aan ons ligt en zet het denksysteem ons aan om die zelf die we geloven te zijn te gaan verbeteren.

Wat we niet meer zien is dat dit denksysteem slechts een onderdeel is van het instrument ‘lichaam’ en niets te maken heeft met wat wij zijn. We zijn vergeten dat het lichaam slechts een doorgeefluik is, een contactdoos, en dat het precies werkt zoals het behoort te werken. Elke verbetering of verslechtering aan of voor dat lichaam heeft geen enkel effect op wat wij zijn, omdat wij niet dat lichaam zijn.

En, om heel erg duidelijk te zijn, als wij niet dat lichaam zijn dan is het denksysteem niet ons denksysteem en is de door dit denksysteem geconstrueerde zelf niet dat wat wij zijn. Waarom zouden we ons druk willen maken om iets wat wij niet zijn? Waarom zouden we iets dat niets met ons te maken heeft willen verbeteren? En waarom zouden we geloven dat wij iets wat wij niet zijn en iets waarmee we niets te maken hebben, zouden moeten willen verbeteren of veranderen?

Niettemin, net zoals je een auto onderhoudt zodat je er zolang mogelijk plezier van kunt hebben, is het een goed idee om het lichaam zo goed mogelijk te onderhouden, maar het hoeft niet verbeterd te worden. Dat gezegd hebbende, blijven veel mensen wel zitten met het gevoel niet goed genoeg te zijn of het gevoel dat hun leven niet is wat ze graag zouden willen. Dus, als zelfverbetering niet werkt, wat dan wel? Daar zal ik het in een latere les over hebben

Advertenties