Les 2: In den beginne…

Wat was er in den beginne en was er wel zoiets als ‘den beginne’? De meningen zijn er over verdeeld. Volgens de joods-christelijke traditie was er in den beginne niets vanwaaruit God alles in zeven dagen creëerde. Het probleem is hierbij natuurlijk dat, als er niets was in den beginne, waar komt dan opeens die God vandaan? Blijkbaar was er wel iets, namelijk een God, en waarom doe je dan net alsof er niets was?

Volgens de islamitische traditie was er al wel een soort van gasachtig iets vanwaaruit Allah de hemel en de aarde en alles daarin en daarop creëerde. Dit neigt al een beetje naar de wetenschappelijke traditie waarbij er sprake zou zijn van een soort van erwt die explodeert waardoor er een universum ontstaat dat zich uitdijt waarna er na vele miljarden jaren een aarde ontstaat met daarop uiteindelijk het hoogtepunt van de evolutie — of de kroon op de schepping volgens de religieuze tradities — de mens.

Jij dus.

Dan zijn er ook nog de Sumerische kleitabletten waarop te lezen valt dat de mens een wetenschappelijk experiment is van buitenaardse wezens — volgens de Sumeriërs “De Goden” — die de aarde bewoonbaar hadden gemaakt en mijnbouw pleegden. Binnen dit verhaal was de aarde en het universum er al en het wordt niet echt duidelijk hoe dit universum is ontstaan. Wellicht was het er altijd al?

Volgens die Sumerische kleitabletten werd het werk in de mijnbouw gedaan door wat je “mindere Goden” zou kunnen noemen en deze “mindere Goden” kwamen op een gegeven moment in opstand omdat het werk in de mijnen te zwaar was. Er moest een oplossing worden gevonden om een totale opstand te voorkomen. In opdracht van de Oppergod creëerde een God die wetenschapper was de mens om het zware werk in de mijnen te doen. Binnen dit verhaal is de mens een gecreëerde slaaf van de Goden.

Zo zijn er nog duizenden verhalen te vinden, verspreid over duizenden culturen en religies, over de oorsprong van het universum en de oorsprong van de mens en ze hebben allemaal één klein feitje gemeen: het zijn allemaal verhalen die bedacht zijn door iemand en aan iemand anders zijn verteld, die het weer heeft doorgegeven aan iemand anders tot iemand het uiteindelijk een keer heeft opgeschreven. We kunnen geen van deze verhalen het label “waarheid” opplakken. Het zijn alleen maar conclusies afgeleid van subjectieve informatie, waarna er door iemand — of een groep — is besloten of vastgesteld dat het “zo moet zijn gebeurd”; maar er wordt wel van ons verwacht dat we op z’n minst één van die verhalen kiezen om voor waar aan te nemen; we moeten iets geloven.

Stel dat je dat niet doet? Stel dat je, door na te denken zonder de kennis van anderen mee te nemen en alleen uit te gaan van de kennis die je in je draagt, tot de conclusie komt dat geen van die verhalen, waaronder de verschillende scheppingsverhalen en het oerknal verhaal, waaronder het creatie- en het evolutie verhaal, waar zijn? Dan ben je iemand die letterlijk door alle religieuzen en alle wetenschappers en iedereen die de verhalen van die religieuzen en wetenschappers gelooft — en in de praktijk komt dit neer op iedereen om je heen — voor gek zal worden verklaard.

Er bestaan niet veel mensen die dat aandurven, omdat in veel gevallen en in veel landen daar letterlijk de doodstraf opstaat.

(Lees verder…)

Advertenties